น้อมตัวยกจอกคาราวะเพื่อน..
ถ้าเป็นยามปกติเห็นเพื่อนเขียนให้รักษาสุขภาพเช่นนี้ คงอ้วกใส่เป็นแน่ เข้ามาอ่านและตอบช้าไปหน่อย และไม่คิดว่าจะเป็นข้อความสุดท้ายที่เราได้สื่อสารกัน เมื่อเห็นข้อความที่เพื่อนเขียนถึงในภายหลังที่ทราบข่าวร้ายว่าเพื่อนจากไปเพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบที่ไร้วุฒิภาวะของมนุษย์จำพวกหนึ่ง
จากเด็กบ้านนอกลูกกะเหรี่ยงแห่งอำเภอหนองหญ้าปล้อง ออกจากระบบการศึกษาไปเลี้ยงวัวเลี้ยงควายอยู่ 2-3 ปี จนกลับใจเข้ามาเรียนใหม่ในโรงเรียนประจำจังหวัดเมื่อตอนอายุอานามแก่กว่าใครเพื่อน แต่ไม่เคยเป็นช่องว่างในยามคบกัน
จากวันนั้นถึงวันนี้กว่า 20 ปีที่มิตรภาพของพวกเราไม่เคยจืดจาง เพื่อนทำหน้าที่เป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยได้อย่างน่าภาคภูมิใจ
"คนอะไรฟรุ๊คทั้งชีวิต"เป็นเสียงแซวที่ฮากันกันทุกครั้งในยามที่เราพูดถึงความหลังสมัยเรียนตั้งแต่แรกคบกัน จนเพื่อนได้ดี จริงๆแล้วตรงนี้แฝงไปด้วยความภาคภูมิใจมากกว่า แต่เป็นธรรมดาที่พวกเราไม่เคยชมกันอยู่แล้ว
รู้ว่าในวันที่ 31 เพื่อนเป็นอีกคนหนึ่งที่ต้องขึ้นไปช่วยห่มหนาวบนดอยแม่สลองแน่ มันเศร้าใจเกินบรรยายที่เห็นภาพเพื่อนนอนเหยียดยาวบนสื่อ ไม่คิดว่าคนที่ผ่านสถานการณ์ร้ายๆมามากอย่างเพื่อนต้องจบชีวิตลงเร็วเกิดไป
ชีวิตจริงบางทีมันโหดร้ายเน๊อะ
ขอน้อมตัวอีกครั้ง ส่งเพื่อนกลับสู่ดิน รักษาจิตวิญญาณไว้น่ะ จนกว่าจะพบกันใหม่
